Prawnik radzi

Komentarz: Dalsze zmiany w ustawie deweloperskiej
Michał Koralewski, radca prawny

Zbliża się druga rocznica wejścia w życie tzw. ustawy deweloperskiej wprowadzającej nowe regulacje w zakresie nabywania przez konsumentów nieruchomości na

więcej
Gdy mieszkanie ma wady...
Michał Koralewski, radca prawny

Rękojmia za wady rzeczy oraz gwarancja jakości są instytucjami prawnymi wiążącymi się z umową sprzedaży. Obie zabezpieczają interes kupującego w

więcej


Najnowsze oferty nieruchomości

Radca

Michał Koralewski
Radca Prawny

Kancelaria Radców Prawnych Legitus s.c. zapewnia profesjonalną pomoc prawną w zakresie obrotu nieruchomościami. Jesteśmy do Państwa dyspozycji zarówno, gdy chodzi o przygotowanie i opiniowanie wszelkich umów (deweloperskich, przedwstępnych, sprzedaży),
udział w negocjacjach, a także pomoc w rozwiązywaniu sporów związanych z nieruchomościami (rękojmia, gwarancja, kary umowne, itp.), aż po reprezentację w procesach sądowych oraz obsługę prawną wspólnot mieszkaniowych.

Proponowane przez nas rozwiązania są kompleksowe i uwzględniają wszelkie aspekty danej sprawy lub transakcji. Gwarantujemy również pełne zaangażowanie we wszystkich etapach postępowań, zarówno w obrocie prywatnym, jak i przed organami administracyjnymi lub sądami.



Małe i duże wspólnoty mieszkaniowe

Michał Koralewski, radca prawny

Wspólnoty mieszkaniowe są formą organizacji skupiającej właścicieli lokali położonych w obszarze większej nieruchomości. Członkami takiej wspólnoty są zarówno właściciele lokali użytkowych, jak i mieszkalnych.

Wspólnota zawiązuje się z mocy samego prawa z chwilą wyodrębnienia pierwszego, samodzielnego lokalu. Do jej powstania nie jest zatem wymagane podejmowanie jakichkolwiek uchwał, bądź innych czynności prawnych lub faktycznych.

Rodzaje wspólnot mieszkaniowych

Nie oznacza to jednak, że wszystkie wspólnoty mieszkaniowe żądzą się tymi samymi prawami. Ustawodawca wyróżnił dwa rodzaje tego typu jednostek organizacyjnych, a przyjętym kryterium podziału jest ilość lokali znajdujących się w obszarze danej nieruchomości (budynku, bądź kilku budynków posadowionych na jednej działce gruntu). Stąd też potoczne nazwy obu typów wspólnot mieszkaniowych.

Jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela jest mniejsza albo równa siedem, mamy do czynienia z tzw. „małą wspólnotą”. Jeśli zaś liczba takich lokali jest większa niż siedem, to wspólnoty takie nazywane są „dużymi”.

Różnice między małymi a dużymi wspólnotami

Oczywiście w ślad za inną nazwą idą dalsze różnice pomiędzy wskazanymi typami wspólnot mieszkaniowych. Wynika to z faktu, iż do zarządu nieruchomością wspólną w małych wspólnotach mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Natomiast zarząd nieruchomością wspólną w dużej wspólnocie odbywa się na zasadach opisanych w ustawie o własności lokali.

Na marginesie należy dodać, że tożsame zasady zarządu, jak w małych wspólnotach mieszkaniowych znajdują zastosowanie do stanowiących odrębny lokal hal garażowych. Każdy z posiadaczy miejsca w takiej hali jest bowiem jednocześnie współwłaścicielem wyodrębnionego lokalu.

Co na to prawo

Cechą charakterystyczną zarządu w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego (zob. art. 195-221 k.c.) jest równość praw i obowiązków wszystkich członków wspólnoty lub współwłaścicieli hali garażowej. W tego typu wspólnotach nie powołuje się zarządu, a o wszystkich sprawach wspólnoty, które przekraczają zwykły zarząd (bieżące administrowanie) decydują współwłaściciele łącznie – do dokonania takiej czynności niezbędna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Nie oznacza to wszakże, iż osoby takie nie mogą zatrudnić procesjonalnego zarządcy nieruchomościami, albo powierzyć zarząd jednemu lub kilku spośród współwłaścicieli.

Jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Przy czym, członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona.

Zwykły zarząd

To zarząd, a nie współwłaściciele uprawniony jest do podejmowania czynności zwykłego zarządu. Do podjęcia przezhttp://okazjedeweloperskie.pl/admin/e4u.php zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest natomiast uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. W odróżnieni jednakże od małych wspólnot mieszkaniowych, do podjęcia wiążącej uchwały wystarczające jest uzyskanie większości głosów członków dużej wspólnoty mieszkaniowej.

Z uwagi na fakt, że większość członków takiej wspólnoty nie bierze czynnego udziału w bieżącym zarządzie nieruchomością wspólną, ustawa o własności lokali przewiduje instytucję zaskarżania uchwał przez poszczególnych współwłaścicieli, a także środki dyscyplinujące członków naruszających porządek domowy lub swoje obowiązki względem wspólnoty, w tym z tytułu uiszczania opłat.

 

Zobacz także: "Umowa quod usum we wspólnocie mieszkaniowej"

Glosariusz wspólnoty mieszkaniowej

Michał Koralewski, radca prawny

Wspólnoty mieszkaniowe są obecnie jedną z najbardziej powszechnych jednostek organizacyjnych występujących w naszym kraju. Powstają one z mocy prawa z chwilą wyodrębnienia pierwszego lokalu.

Aby lepiej zrozumieć funkcjonowanie wspólnot mieszkaniowych, należy poznać podstawowe terminy związane z zarządzaniem nieruchomościami przez współwłaścicieli.

Do najistotniejszych pojęć związanych z ogółem tematyki wspólnot mieszkaniowych należą następujące terminy:

  • Wspólnota mieszkaniowa – powstająca z mocy prawa struktura organizacyjna skupiająca wszystkich właścicieli lokali (użytkowych i mieszkalnych) znajdujących się w obrębie danej nieruchomości budynkowej, której celem jest zarządzanie nieruchomością wspólną;
  • Mała wspólnota mieszkaniowa – wspólnota mieszkaniowa, w której liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż siedem;
  • Duża wspólnota mieszkaniowa – wspólnota mieszkaniowa, w której liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, jest większa niż siedem;
  • Lokal wyodrębniony – samodzielny lokal mieszkalny albo lokal użytkowy stanowiący odrębny przedmiot własności (dla którego utworzona jest odrębna księga wieczysta),
  • Lokal niewyodrębniony – lokal użytkowy lub mieszkalny, który nie został jeszcze wyodrębniony z nieruchomości wspólnej i stanowi własność dotychczasowego właściciela nieruchomości (np. dewelopera);
  • Samodzielny lokal mieszkalny − wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wyżej opisanych wymagań stwierdza starosta w formie zaświadczenia;
  • Nieruchomość wspólna − grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Będą to zatem takie elementy, jak chociażby: klatki schodowe, fasady, teren wokół budynku, poddasze czy inne budowle i urządzenia służące do użytku większej liczby właścicieli lokali. Wyjątek w tym zakresie stanowić może hala garażowa, jeżeli stanowi odrębny lokal;
  • Udział w nieruchomości wspólnej − stosunek powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych danego członka wspólnoty, do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali, wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali, wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi;
  • Koszty zarządu nieruchomością wspólną – składają się na nie następujące elementy: wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne (chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali), wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy;
  • Czynności przekraczające zwykły zarząd – czynności do których podjęcia przez zarząd potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. Należą do nich w szczególności:
    1. ustalenie wynagrodzenia zarządu lub zarządcy nieruchomości wspólnej,
    2. ustalenie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządu,
    3. przyjęcie rocznego planu gospodarczego,
    4. zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej,
    5. udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego,
    6. udzielenie zgody na zmianę wysokości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej,
    7. dokonanie podziału nieruchomości wspólnej,
    8. nabycie nieruchomości,
    9. wytoczenie powództwa o sprzedaż w drodze licytacji lokalu należącego do członka wspólnoty, który trwale zalega z opłatami na jej rzecz albo narusza wielokrotnie porządek domowy,
    10. ustalenie, w wypadkach nieuregulowanych przepisami, części kosztów związanych z eksploatacją urządzeń lub części budynku służących zarówno do użytku poszczególnych właścicieli lokali, jak i do wspólnego użytku właścicieli co najmniej dwóch lokali, które zaliczane będą do kosztów zarządu nieruchomością wspólną,
    11. udzielenie zgody na podział nieruchomości gruntowej zabudowanej więcej niż jednym budynkiem mieszkalnym i związane z tym zmiany udziałów w nieruchomości wspólnej oraz ustalenie wysokości udziałów w nowo powstałych, odrębnych nieruchomościach wspólnych,
    12. określenie zakresu i sposobu prowadzenia przez zarząd lub zarządcę ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną, zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej;
  • Czynności zwykłego zarządu – drobne, bieżące czynności związane z utrzymaniem czystości we wspólnocie, dostawami mediów, drobnymi remontami oraz comiesięcznym rozliczaniem kosztów zarządu nieruchomością wspólną,
  • Organy wspólnoty mieszkaniowej – wybierany spośród jej członków jedno- lub wieloosobowy zarząd oraz zebranie właścicieli lokali wchodzących w skład danej wspólnoty mieszkaniowej,
  • Zarządca – zewnętrzny podmiot lub osoba fizyczna zarządzające wspólnotą mieszkaniowa na mocy umowy o zarządzanie. Umowę taką zawiera zarząd po uprzednim uzyskaniu zgody członków wspólnoty wyrażonej w uchwale.

 

Zobacz także: "Małe i duże wspólnoty mieszkaniowe"

Umowa quod usum we wspólnocie mieszkaniowej

Michał Koralewski, radca prawny

Umowa quod usum − brzmi tajemniczo, prawda? Jest jednak w pewnych okolicznościach zapisem niezbędnym. Czym jest umowa quod usum i czy możliwe, a może nawet konieczne jest jej zawarcie we wspólnocie mieszkaniowej?

Umowa quod usum zwana jest również „podziałem nieruchomości do korzystania” i oznacza dokonanie jedynie faktycznego, a nie prawnego zniesienia współwłasności danej rzeczy. Z praktycznego punktu widzenia zatem, właściciel danego lokalu lub gruntu pozostaje nadal ten sam, ale zmienia się dozwolony zakres korzystania z nieruchomości przez poszczególnych współwłaścicieli.

Popieramy przykładami

Najlepiej powyższe zobrazować kilkoma przykładami, które najczęściej występują we wspólnotach mieszkaniowych, niezależnie od ich wielkości. Przeważnie spotykanym zastosowaniem tejże umowy jest wydzielenie miejsc postojowych w hali garażowej. Współwłaścicielami nieruchomości lokalowej – garażu podziemnego – są wszystkie osoby, które wykupiły w nim miejsce. Gdyby zatem nie było umowy quod usum, każdy z nich mógłbym w dowolny sposób korzystać z niej, o ile nie utrudniałoby to korzystania innych współwłaścicieli. Podział do korzystania powoduje zaś, że każdej z osób przydzielone zostaje konkretne miejsce, które może ona użytkować z wyłączeniem innych mieszkańców. Niekiedy taki podział spotykany jest również na parkingach naziemnych.

Kolejnym przykładem jest wydzielenie osobom będącym właścicielami mieszkań położonych na parterze małych, przydomowych ogródków. Najczęściej bowiem są one posadowione na terenie nieruchomości, która stanowi część wspólną. Aby możliwe było ich odgrodzenie oraz przydzielenie do poszczególnych lokalów niezbędne jest poczynienie stosownych ustaleń właśnie w umowie quod usum.

Dwie odmiany quod usum

Umowy tego typu występują w dwóch charakterystycznych odmianach. Jeżeli podział dokonywany jest już na etapie wydzielania pierwszego miejsca parkingowego lub ogródka, umowa taka stanowi fragment umowy deweloperskiej albo umowy przenoszącej własność lokalu mieszkalnego. Następnie, kolejne osoby nabywające udziały w hali garażowej, bądź części wspólnej nieruchomości przystępują jedynie do uprzednio zawartej umowy.

Możliwe jest wszakże również późniejszej jej zawarcie pomiędzy członkami wspólnoty mieszkaniowej lub współwłaścicielami danej nieruchomości. Można więc przy jej pomocy zmienić sposób użytkowania parkingu znajdującego się przed blokiem przypisując konkretnym osobom poszczególne miejsca parkingowe albo dziedzińca, poprzez wydzielenie z niego ogródków dla współwłaścicieli.

Umowa o podział nieruchomości do korzystania może zostać co prawda zawarta nawet w zwykłej formie pisemnej. Jednakże, aby możliwe było wpisanie ustalonych zasad podziału do księgi wieczystej, niezbędne jest zachowanie formy z podpisem notarialnie poświadczonym. Wpis do księgi wieczystej daje natomiast to, że wpisem tym związany będzie również nabywca udziału w nieruchomości wspólnej i to bez obowiązku dodatkowego wykazywania, że kupujący o umowie współwłaścicieli wiedział. Dzięki temu w razie zmiany składu właścicielskiego, nowy współwłaściciel nie będzie mógł podważać ważności ustaleń zapisanych w umowie i będzie nimi związany.

Sposób zbycia

Na koniec należy wskazać na sposób zbycia miejsca w hali garażowej, na parkingu lub przydomowego ogródka, które zostały wydzielone na mocy umowy quod usum. Z uwagi na fakt, że podział ten ma jedynie wymiar faktyczny, zmiana użytkownika następować będzie w drodze sprzedaży udziału we współwłasności, np. hali garażowej. W przypadku natomiast sprzedaży mieszkania z tak wydzielonym ogródkiem, nie będzie potrzebna jego odrębna „sprzedaż”, bowiem z własnością lokalu związany jest już udział we współwłasności nieruchomości wspólnej. W każdym z wyżej wymienionych przypadków nabywca związany będzie postanowieniami umowy quod usum ujawnionej, o czym już pisaliśmy, w księdze wieczystej.

 

Zobacz także: "Glosariusz wspólnoty mieszkaniowej"

Najem − kiedy i jak opodatkować?

Michał Koralewski, radca prawny

Coraz popularniejszą formą wykorzystywania nowo zakupionych mieszkań jest przeznaczenie ich pod wynajem. Niektóre osoby wręcz kupują nieruchomości wprost w tym celu. Należy jednak pamiętać o opodatkowaniu.

Zysk z najmu to z pewnością bardzo dobra forma finansowania kredytu zaciągniętego na zakup lokalu, niemniej pamiętać należy, że przychód z najmu podlega opodatkowaniu. Co więcej, ustawodawca dopuszcza wybór formy opodatkowania tego typu wynagrodzenia. Możliwe są zatem do zastosowania tzw. zasady ogólne, bądź też opodatkowanie przychodów z najmu ryczałtem ewidencjonowanym.

Zasady ogólne

Opodatkowanie na zasadach ogólnych oznacza nic innego jak zastosowanie skali podatkowej znanej chociażby z opodatkowania wynagrodzenia za pracę. W tym przypadku stosuje się również bardzo zbliżone zasady obliczania podatku. Dotyczy to w szczególności progu podatkowego, który dla wszystkich dochodów opodatkowanych na zasadach ogólnych wynosi 85.528 zł. Po jego przekroczeniu dochód opodatkowany jest 32% podatkiem, poniżej progu podatek wynosi natomiast  18%.

Najważniejszą cechą tej formy opodatkowania, ze względu na którą jest ona częstokroć wybierana, jest jednak możliwość odliczenia od przychodu (którym jest otrzymany czynsz najmu) kosztów jego uzyskania. W przypadku najmu kosztami będą wydatki związane z utrzymaniem lokalu, czyli m.in. środki wydatkowane na bieżące remonty, zakup wyposażenia itp. Co ważne, kosztem uzyskania przychodu z tytułu najmu będzie także odsetkowa część raty kredytu zaciągniętego na jej zakup.

Najem na zasadach ogólnych rozliczany jest w rocznym zeznaniu podatkowym PIT-36, a należny z tego tytułu podatek winien zostać obliczony i wpłacony przez podatnika na konto właściwego dla niego urzędu skarbowego w terminie do 30 kwietnia następnego roku podatkowego. Z uwagi na fakt, że w ciągu roku nie wpłaca się zaliczek na podatek, kwota ta może być znaczna.

Ryczałt ewidencjonowany

Druga forma opodatkowania, tzw. ryczałtowa, bierze swoją nazwę z faktu, iż podatek obliczany jest od przychodu, bez uwzględnienia jakichkolwiek kosztów jego utrzymania. Podatek wynosi w tym wypadku 8,5% przychodu. Podatnik nie rozlicza go w rocznym zeznaniu podatkowym, ale zobowiązany jest złożyć w terminie do końca stycznia następnego roku podatkowego informacje na formularzu PIT-28. Inaczej niż przy rozliczaniu najmu na zasadach ogólnych, w tym wypadku wynajmujący opłaca comiesięczne zaliczki na ten podatek. Płatne są one do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano przychód. Aby wybrać tę formę opodatkowania należy zgłosić swój wybór naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego w terminie do 20 stycznia roku, w którym ma znaleźć zastosowanie metoda ryczałtowa. Natomiast jeśli najem rozpoczął się w ciągu roku podatkowego, wyboru formy opodatkowania można dokonać w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym rozpoczęto wynajem mieszkania.

Jak wynika z powyższego, rozliczanie najmu metodą ryczałtową wymaga nieco więcej formalności, niemniej podatek z tego tytułu wynosi tylko 8,5% przychodu. Forma ta będzie korzystniejsza przede wszystkim dla osób, które wynajmują lokal już wyposażony i nie planują jego doposażenia, bądź remontu, a także część odsetkowa ich raty kredytowej jest względnie niska. Opodatkowanie najmu na zasadach ogólnych będzie natomiast zasadne, gdy przewidywane są znaczne koszty uzyskania przychodu z tego źródła.

Pamiętać również należy, że forma opodatkowania może zostać raz w roku zmieniona, w tym celu należy złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego stosowną informację o wyborze formy opodatkowania na dany rok. Składa się ją w terminie do 20 stycznia danego roku podatkowego.

 

Zobacz także: "Kupować i wynajmować?"

Kupuję mieszkanie − co dalej?

Michał Koralewski, radca prawny

Wybór mieszkania, negocjacje cenowe z deweloperem i upragniony akt notarialny. Wydawać by się mogło, że to koniec obowiązków związanych z zakupem mieszkania i pozostaje tylko cieszyć się nowym nabytkiem...

Nie zapominajmy jednak o podatkach oraz innych opłatach potransakcyjnych. Samym aktem notarialnym oraz wnioskami wieczystoksięgowymi zajmuje się notariusz. To on przygotowuje i wysyła stosowne formularze do sądu, a także pobiera opłaty i podatki związane z samą transakcją. Nie wyręczy on nas jednakże przy rozliczaniu innych podatków. Takich jak w szczególności podatek dochodowy oraz podatek od nieruchomości.

Podatek dochodowy

Ten pierwszy może wystąpić, jeżeli nabywamy mieszkanie z pieniędzy uzyskanych z uprzednio sprzedanej nieruchomości. W takim bowiem wypadku uzyskany z wcześniejszej sprzedaży dochód będzie zwolniony od podatku, tylko jeżeli przeznaczony zostanie w terminie dwóch lat na własne cele mieszkaniowe. Celem skorzystania z ulgi należy w terminie kolejnego, rocznego zeznania podatkowego (do 30 kwietnia), złożyć formularz PIT-39 wykazując kwotę, która ma zostać przeznaczona na cele mieszkaniowe. Zakup nowego lokalu jedynie za część zadeklarowanej ulgi spowoduje konieczność złożenia korekty deklaracji PIT-39 oraz zapłatę podatku wraz z odsetkami od „niewykorzystanej” części środków.

Podatek od nieruchomości

Rzeczą, o której dość często się zapomina jest złożenie deklaracji w podatku od nieruchomości. Składa się ją w terminie 14 dni od dnia nabycia mieszkania we właściwym urzędzie gminy lub miasta. W składanej informacji wskazuje się na wielkość nieruchomości oraz jej położenie. Na tej podstawie wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydają decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a także terminy zapłaty podatku. Decyzja obowiązuje na dany rok podatkowy. W każdym z kolejnych lat powinniśmy otrzymywać dalsze decyzje z wysokością podatku. Przy czym organ wydaje je na podstawie pierwotnego zgłoszenia, dlatego nie jest konieczne coroczne składanie deklaracji podatkowych.

Użytkowanie wieczyste

Jeśli nieruchomość położona jest na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste, na nabywcach ciążyć będzie dodatkowo obowiązek zapłaty stosownej opłaty rocznej. Ustalana jest ona przez organ jednostki samorządu terytorialnego, będącej właścicielem terenu. Użytkowanie wieczyste ustanawiane jest na okres od 40 do 99 lat. Termin ten liczony jest jednakże od dnia ustanowienia tegoż prawa i nie ma nic wspólnego z nabyciem mieszkania wybudowanego na takim gruncie. Nie należy obawiać się takich inwestycji, bowiem właściciel terenu może tylko w wyjątkowych przypadkach odmówić przedłużenia umowy użytkowania wieczystego na kolejny okres. Prawo to zaś podlega swobodnemu obrotowi, zatem nie rzutuje na możliwość późniejszej sprzedaży lokalu na rynku wtórnym.

Wpis hipoteki

Jeśli mieszkanie nabywane jest za kredyt, dodatkowym obowiązkiem ciążącym na nabywcy będzie złożenie wniosku do sądu wieczystoksięgowego o wpis hipoteki. Dokonuje się tego na urzędowym formularzu KW-WPIS. Opłata sądowa od wniosku wynosi 200 zł. Jeśli niezbędne jest założenie nowej księgi wieczystej, należy uiścić kolejną opłatę w kwocie 60 zł. Ponadto, ustanowienie hipoteki podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Jego wysokość zależna jest obecnie od sposobu ustalenia wysokości hipoteki. Jeśli w oświadczeniu o jej ustanowieniu podaje się możliwą kwotę najwyższą oraz sposób wyliczenia bieżącej wysokości świadczenia, a sama hipoteka nie ma sztywno ustalonej wysokości, to opłata wynosi 19 zł. Jeżeli natomiast hipoteka została określona sztywną kwotą, to podatek wyniesie 0,1% jej wartości. Deklarację w podatku od czynności cywilnoprawnych (formularz PCC-3) należy złożyć bez wezwania w terminie 14 dni od daty ustanowienia hipoteki oraz dołączyć do niej dowód uiszczenia podatku.

 

Zobacz także: "Waloryzacja w umowach deweloperskich"





Najnowsze oferty nieruchomości

Zapytaj Prawnika